ناسا جزئيات پوشش خبري پرتاب آزمايشگاه علمي مريخ را اعلام كرد

ناسا جزئيات پوشش خبري پرتاب آزمايشگاه علمي مريخ را اعلام كرد:

پاسادنا – كاليفرنيا – ناسا قرار است آزمايشگاه علمي مريخ را به همراه مريخ نورد كيورياسيتي (كنجكاوي) توسط موشك اطلس V در تاريخ 25 نوامبر 2011 از مجتمع پرتاب فضايي 41 واقع  در ايستگاه نيروي هوايي كيپ كارناوال فلوريدا به سمت مريخ پرتاب كند.

پنجره هاي پرتاب اين كاوشگر براي بازديد از ساعت 10:25 am  تا ساعت 12:08 pm  EST 25 نوامبر در پايگاه فضايي كندي فلوريدا گشوده خواهد شد.

كاوشگر كنجكاوي در آگوست 2012 به مريخ مي رسد. اين كاوشگر داراي 10 ابزار علمي مختلف است و در طول ماموريت خود در  جستجوي شواهدي درمورد شرايط زندگي ميكروبي در مريخ و همچنين يافتن تركيبات شيميايي مناسب حيات در سياره سرخ خواهد بود.

اين كاوشگر منحصربه فرد با ارسال ليزر به سمت سنگها و نمونه هاي خود ، باعث مي شود تا گازهايي از نمونه ها ساطع شود كه پس از اين مرحله به وسيله ي طيف سنج كاوشگر طيف ها تجزيه و تحليل شده و به سمت زمين مخابره مي شود.

در اين فيلم شبيه سازي شده ، نحوه فرود مريخ نورد كنجكاوي و عملكرد اين كاوشگر را مشاهده مي كنيد.

مترجم: كيانوش محسني

ستون هاي تشكيل ستاره اي W5

تصوير نجومي روز!

ستون هاي تشكيل ستاره اي W5

20نوامبر 2011

يك ستاره چگونه تشكيل مي شود؟ مطالعه ي نواحي شكل گيري ستاره اي W5  كه توسط تلسكوپ فضايي مدارگرد خورشيدي اسپيتزر انجام شد سرنخ هايي را ثبت كرد كه نشان مي دهد ستاره هايي كه در حفره هاي خالي وجود دارند قديمي تر از ستاره هايي هستند كه در نزديكي لبه قرار گرفته اند.

دليل احتمالي عنوان شده درباره ي اين موضوع اين است كه ستاره هاي قديمي تري كه در مركز قرار گرفته اند باعث برانگيخته شده و راه اندازي پروسه ساخت و تشكيل ستاره در لبه مي شوند.زماني فرآيند ساخت و تشكيل ستاره آغاز مي شود كه گازهاي بيرون رانده شده ، گازهاي سردتر كوتوله ها را به شكل گره متراكمي فشرده مي كنند و آنقدر چگال هستند تا نيروي گرانش كافي را براي ساخت ستاره اي جديد ايجاد كنند و ستاره هاي جوان از اين ناحيه متولد شوند.

ستون هاي تماشايي ، كه به آهستگي توسط تبخير گازهاي بيرون رانده شده ايجاد مي شوند ، سرنخ هاي بيشتري را به وجود مي آورده ا ند. در اين تصوير علمي كه در نور مادون قرمز رنگ آميزي شده است رنگ قرمز نشان دهنده ي غبارهاي داغ و برانگيخته و رنگ سفيد و سبز ابرهاي گازي چگال و متراكم را نشان مي دهد.W5 همچنين با نام IC1848 نيز شناخته مي شود و به همراه IC1805 منطقه ي تشكيل ستاره اي پيچيده اي را تشكيل مي دهد كه عموم مردم آنها را با نام سحابي روح و قلب مي شناسند.

تصوير فوق ناحيه اي غني از ستون هاي ستاره ساز را نشان مي دهد . W5 با گستره ي  دهانه اي در حدود 2000 سال نوري در فاصله ي 6500 سال نوري از ما و در صورت فلكي ذات الكرسي قرار گرفته است.

مترجم: كيانوش محسني

از پروين تا دبران

تصوير نجومي روز!

از پروين تا دبران

17 نوامبر 2011

اين چشم انداز كشيده  كيهاني با دهانه اي 20 درجه اي از سرتاسر صورت فلكي زيباي ثور تهيه شده است. اين تصوير دوتا از زيباترين و بهترين خوشه هاي ستاره اي شناخته شده در آسمان را شامل مي شود به طوري كه با خوشه ي پروين (هفت خواهر) شروع شده و به خوشه ي دبران ختم مي شود.

در سمت چپ تصوير خوشه ستاره اي دوست داشتني پروين را كه در فاصله 400 سال نوري از ما قرار گرفته است مشاهده مي كنيد. در اين چشم انداز آشناي آسماني ، خوشه هاي ستاره اي از لابه لاي غبارهايي كه نور آبي رنگ ستاره ها را پراكنده مي كنند مشاهده مي شود.

 در سمت راست تصوير خوشه ي V شكل دبران را مشاهده مي كنيد كه اين خوشه نسبت به خوشه پروين گسترده تر به نظر مي رسد. فاصله ي دبران در مقايسه با فاصله ي پروين تا زمين بسيار نزديكتر و در حدود 150 سال نوري است.البته به نظر مي رسد ستاره هاي خوشه ي دبران توسط  ستاره درخشان آلفا-ثور (الدبران - Aldebaran) كه يك غول ستاره اي قرمز با ظاهري زرد رنگ است ، به اسارت گرفته شده اند. اما در واقع ستاره Aldebaran تنها 56 سال نوري فاصله دارد كه بر حسب اتفاق در امتداد مسير و خط ديد خوشه ستاره اي دبران قرار گرفته است.

ابرهاي گرد و غبار پنهان و محوي كه در كناره ي ابرهاي ملكولي ثور قرار گرفته است ، در اين تصوير چشم نواز 12 پانلي ديده مي شوند. اين ميدان ديد گسترده شامل ستاره جوان T Tauri و سحابي متغير Hind است كه در 4 درجه اي سمت چپ ستاره دبران قرار گرفته است.

 

مترجم: كيانوش محسني

فضاپيماي روسي با موفقيت وارد ايستگاه فضايي شد

فضاپيماي روسي حامل سكنه جديد ايستگاه فضايي بين‌المللي امروز چهارشنبه با موفقيت وارد ايستگاه فضايي  شد.

فضاپيماي سايوز TMA- به همراه دان بوربانك، فضانورد ناسا و آنتون شكاپلروف و آناتولي ايوانيشين روسي صبح امروز در ساعت 05:30 به وقت گرينويچ (دقايقي زودتر از زمان پيش‌بيني شده) در اين مدارگرد كناره گرفته و در ساعت 08:39 به وقت گرينويچ درگاه‌هاي مياني به داخل ايستگاه را باز كردند.

اين سه سكنه جديد كه روز دوشنبه از مركز فضايي بايكونور به سوي ايستگاه پرواز كرده بودند، قرار است اداره اين آزمايشگاه فضايي را براي چهار ماه آينده در دست بگيرند.

در حال حاضر فرمانده مايك فوسوم از ناسا به همراه ساتوشي فوروكاوا از ژاپن و سرگئي وولكوف از روسيه در ايستگاه حضور دارند كه طبق برنامه در تاريخ 21 نوامبر به سوي زمين برخواهند گشت.

اين ماموريت در پي سقوط فضاپيماي باربري پروگرس روسيه در ماه اوت براي دو ماه به تعويق افتاد و همچنين ترديدهايي در مورد ادامه ماموريتهاي فضايي اين كشور به ايستگاه فضايي بوجود آمد؛ چرا كه مرحله فوقاني مورد استفاده در اين فضاپيما با موشكهاي تقويت‌كننده حامل فضاپيماهاي سايوز به مدار مشابه است.

ويليام گرستنماير، مدير عمليات فضايي ناسا در يك نشست خبري تلويزيوني كمي بعد از ورود فضاپيماي سيوز به ايستگاه از كار مقامات روسي تجليل كرده و آن را فوق‌العاده خواند.

منبع:
Isna.ir

NG7822 در قیفاووس

تصویر نجومی روز!

NG7822 در قیفاووس

16 نوامبر 2011

داغ ، جوان و ستون های کیهانی گرد و غبار و گازی متعددی در داخل NGC 7822 مشاهده می شود. در لبه ی این ابر ملکولی غول پیکر در طول صورت فلکی قیفاووس شمالی ، ناحیه ی تشکیل ستاره ای درخشانی در فاصله ی 3000 سال نوری از ما قرار گرفته است.

در داخل سحابی ، لبه های روشن و اشکالی تاریک ، در این تصویر آسمانی خودنمایی می کنند. این تصویر شامل داده هایی از فیلتر پهنای باند باریک ، نقشه ی انتشار امواج اتم های اکسیژن ، هیدروژن و سولفور در رنگمایه های آبی ، قرمز و سبز تهیه شده است.

انتشار امواج اتمها توسط تابش پرانرژی ستاره های داغ تقویت می شوند و بادهای قوی و پرتوها نیز این اشگال چگال و ستون مانند را می سایند و فرم می دهند.

ابرهای ستاره ای هنوز هم توسط رمبش گرانشی داخل این ستون ها در حال شکل گیری می باشند اما همچنان که این ستون ها در حال ساییده شدن هستند ،در نهایت هرگونه فرآیند تشکیل ستاره ای متوقف خواهد شد. با توجه به فاصله برآورد شده از NGC 7822 ، دهانه این تصویر کیهانی در حدود 40 سال نوری می باشد.

 

مترجم: کیانوش محسنی

خورشید بارقه دار نارنجی رنگ

تصویر نجومی روز!

خورشید بارقه دار نارنجی رنگ

15نوامبر 2011

خورشید ما به مکانی شلوغ تبدیل می شود. تصاویر ثبت شده از خورشید که تنها یک هفته پیش تهیه شده است ، ویژگیهای جالب زیادی را در سطح خورشید آشکار کرده است. هم اکنون یکی از بزرگترین لکه های خورشیدی که تا به حال به ثبت رسیده در سمت راست خورشید قرار گرفته است. لکه خورشیدی AR1339. 

سال گذشته خورشید از آرامش بلند مدت خود که سالها به طول انجامیده بود بیرون آمد. تصویر فوق در یک رنگ منفرد از نورها که به نام هیدروژن آلفا شناخته می شود و به صورت معکوس و دررنگ غیر واقعی به ثبت رسیده است.

نورهای روشن و ضعیفی که در لبه ی خورشید دیده می شود توسط افزایش جذب گازهای نسبتا سرد خورشیدی به وجود می آید که به نام تاریکی لبه شناخته می شوند. در طول لبه های خورشید چند برجستگی بارقه دار به بیرون رانده شده در حالی که برجستگی ها و فوران های سطح خورشید به صورت رگه های نوری دیده می شود.

شاید دیدن نواحی فعال مغناطیسی و مناطق سردتر خورشید که به صورت لکه های خورشیدی نمایان شده اند جالب ترین بخش این تصویر باشد.همانطور که فعالیت بادهای مغناطیسی خورشید ما در چند سال آینده به حداکثر می رسد ، چهره ی خورشید ما دگرگون خواهد شد  و سطح آن بسیار یچیده تر از خورشید کنونی خواهد شد.

 

مترجم: کیانوش محسنی 

آبشار ، کمان رنگین ماه و شفق های قطبی ایسلند

تصویر نجومی روز!

آبشار ، کمان رنگین ماه و شفق های قطبی ایسلند

14 نوامبر 2011

 

هرچقدر بیشتر به تصویر بالا نگاه کنید جزئیات بیشتری را مشاهده خواهید کرد. شاید در نگاه اول چشم شما به سمت آبشار زیبای سمت راست تصویر که به نام اسکوگارفوس نیز مشهور است منحرف شود با این حال در این تصور زیبا و فانتزی ایسلندی ، قوسی رنگین از نورها نیز در سمت چپ مشاهده می شود.

این کمان رنگارنگ رنگین کمان نیست! به دلیل اینکه وجود این کمان ناشی از باران نیست و حتی منعکس کننده ی نور خورشید هم نیست !. در واقع این ذرات آب از آبشاری که در تصویر مشاهده می کنید جدا شده اند و کمان های نورانی و رنگی در اثر نوافشانی و شکست نور ماه کامل در این ذرات به وجود آمده اند.

در بالای تصویر رگه های سبز رنگ شفق قطبی دیده می شوند.این تصویر که در ماه گذشته گرفته شده است ، منظره ای پرستاره را در پس زمینه عکس نشان می دهد که صورت های دب اکبر و خرس بزرگ نیز در این تصویر قابل شناسایی می باشند.

 

مترجم: کیانوش محسنی 

سحابی پروانه از نگاه هابل

تصویر نجومی روز!

سحابی پروانه از نگاه هابل

13 نوامبر 2011

 

تنها تعداد کمی از پروانه ها هستند که بالهایی به این بزرگی دارند.سحابی ها و خوشه های ستاره ای درخشان آسمان اغلب به نام گل ها و یا حشره ها نامگذاری می شوند که NGC 6302 نیز از این قاعده مستثنا نیست.

طبق برآوردهای انجام شده دمای سطحی ستاره ی مرکزی این سحابی سیاره نما 25000 درجه کلوین می باشد که این ستاره به طور منحصر به فردی داغ می باشد و در نور فرابنفش به روشنی می درخشد اما به علت وجود طبق های گرد و غبار از دید مستقیم پنهان است.جزئیات  دراماتیکی از سحابی ستاره ای در حال مرگ در این تصویر نزدیک کیهانی مشاهده می شود. این تصویر توسط تلسکوپ فضایی هابل پس از بروز رسانی در سال 2009 به ثبت رسید.

در مرکز این تصویر توده ای غبار را در لبه مشاهده می کنید که از میان حفره ی گازهای یونیزه می گذرد و ستاره ی مرکزی سحابی پروانه را در بر گرفته است. در پوشش غبار آلود این ستاره داغ رد پایی از هیدروِن ملکولی کشف شده است.NGC 6302 در فاصله ی 4000 سال نوری از ما و در صورت فلکی عقرب قرار گرفته است.

 

مترجم: کیانوش محسنی

RCW 86: بازمانده های ابرنواختر تاریخی

تصویر نجومی روز!

RCW 86: بازمانده های ابرنواختر تاریخی

10 نوامبر 2011

در سال 185 پس از میلاد ستاره شناسان چینی ظهور ستاره ای جدید را در مجموعه ستارگان Nanmen ، قسمتی از آسمان که ستاره های این ناحیه در نقشه های آسمان مدرن به نام آلفا و بتای قنطورس نیز شناخته می شوند ، ثبت کردند.

ستاره ی جدید برای ماه ها قابل رویت بود و به نظر می رسید اولین ابر نواختر ثبت شده باشد. این تصویر مرکب با طول موج های مختلف , توسط تلسکوپ گردان قرن 21 ، XHM-Newton و چاندرا در اشعه ایکس ، تلسکوپ فضایی اسپیتزر و تلسکوپ WISE در نور مادون قرمز به دست آمده و بقایای ابرنواختری RCW 86 را نشان می دهد که به نظر می رسد باقی مانده ی یک انفجار ستاره ای باشد.

این تصویر با رنگ های غیر واقعی ، گازهای میان ستاره ای را نشان می دهد که به وسیله گسترش موج ضربه ای ابرنواختر در اشعه ایکس (آبی و سبز) و تشعشع غبار بین ستاره ای در دماهای پایین تر و در محدوده مادون قرمز (زرد و قرمز) ، گرم می شود.فراون بودن عنصر آهن و عدم وجود ستاره نوترونی یا تپ اختر در این باقی مانده کیهانی ، نشان می دهد که ابرنواختر مذکور از نوع Ia بوده است.

ابرنواخترهای نوع Ia انفجارهای گرمایی-هسته ای هستند. این نوع از ابرنواخترها کوتوله سفیدی را که در حال فراهم کردن مواد از ستاره کناری عضو در سیستم دوتایی می باشد ، نابود می کنند.سرعت شوک های اندازه گیری شده از پوسته منتشر کننده اشعه ایکس و دمای غبارها در محدوده مادون قرمز نشان می دهد که بقایای این ابر نواختر با سرعت بسیار زیادی در حال گسترش درون یک حباب کم چگال می باشند که قبل از انفجار ، توسط سیستم کوتوله سفید تشکیل شده بود.

ابرنواختر RCW 86 با فاصله ی 8200 سال نوری از زمین و در نزدیکی صفحه کهکشان راه شیری ما  قرار گرفته است. طبق برآوردهای انجام شده شعاع این ابرنواختر در حدود 50 سال نوری می باشد.

 

مترجم: کیانوش محسنی

عبور سیارکی به اندازه ناو هواپیمابر از نزدیکی زمین

رویداد نجومی روز!

8 نوامبر 2011

امشب سیارکی به اندازه یک ناو هواپیمابر از کنار سیاره زمین عبور خواهد کرد. شما جدیدترین تصویر ثبت شده از این سیارک را مشاهده میکنید. این تصویر در 7 نوامبر 2011 (دیروز) در ساعت 11:45 a.m. PST ، و هنگامی که این سیارک تقریبا در فاصله 860000 مایلی (1.38 میلیون کیلومتر) زمین قرار گرفته بود گرفته شده است.

اخترشناسان یک قدم به کشف ماده تاریک نزدیک‌ تر شدند

در حالی که پژوهشگران در سرتاسر جهان بی‌وقفه به دنبال یافتن ماده تاریک هستند، محققان دانشگاه استکهلم اخیرا موفق شده‌اند با استفاده از روشی نوین گام بزرگی در جهت حل معمای ماده تاریک بردارند.

جهان هستی کماکان به صورت یک راز بزرگ باقی است. ما فقط ۵ درصد از مواد تشکیل دهنده کیهان را می‌شناسیم و ۹۵ درصد بقیه به صورت معما باقی مانده است. پژوهشگران تا کنون صرفا دریافته‌اند که بخش بزرگی از کیهان، حدود ۲۳ درصد، از نوع دیگری از ماده تشکیل شده است. هیچ کس این نوع ماده را تا به حال ندیده است و هیچ کس نمی‌داند این ماده از چه چیزی ساخته می‌شود. اما ۷۲ درصد باقی گیتی از چیزی حتی اسرارآمیز‌تر تشکیل می‌شود که دانشمندان آن را انرژی تاریک می‌خوانند.

برای مطالعه ی متن کامل این مقاله به ادامه مطلب بروید

ادامه نوشته

ناحیه تشکیل ستاره S106

تصویر نجمی روز!

ناحیه تشکیل ستاره S106

7 نوامبر 2011

ستاره عظیم IRS شروع به گشودن بالهایش کرده است. این ستاره تنها در حدود 100000 سال است که متولد شده و جریان موادهای خارج شده از این ستاره ی تازه متولد شده ، سحابی زیبایی را به وجود آورده  که ملقب به شارپلس 2-106 (S106) می باشد که در تصویر فوق آنرا مشاهده می کنید. 

صفحه ی بزرگی از گازها و گرد و غبار که در مداری به دور منبع فروسرخ 4 (Infrared Source 4 – IRS4) در حال گردش است ، با رنگ قرمز تیره در نزدیکی مرکز این سحابی دیده می شود و باعث شده تا این سحابی به شکل ساعت شنی و یا پروانه دیده شود.گازهای S106 در نزدیکی IRS4 ، به عنوان یک سحابی نشری عمل می کنند و نورها را پس از یونیزه شدن ساطع می کنند ، در حالی که گرد و غباری که در فاصله ی دوری از IRS4 قرار گرفته است ، نور ستاره ی مرکزی را منعکس می کند و به عنوان یک سحابی بازتابی شناخته می شود.

بررسی دقیق تر جزئیات تصاویری همچون تصویر بالا ، صدها ستاره کوتوله قهوه ای را که در گازهای سحابی کمین کرده بودند آشکار کرده است.S106 با گستره دهانه 2 سال نوری و در فاصله ی 2000 سال نوری از ما ، در نزدیکی صورت فلکی قو قرار گرفته است.

 

مترجم: کیانوش محسنی

GK Per: Nova 1991

تصویر نجومی روز!

GK Per: Nova 1991

5 نوامبر 2011

 

اوایل قرن بیستم بود که GK Persei ، تبدیل به یکی از درخشان ترین ستاره های آسمان سیاره زمین شد به طوری که این رویداد مهم ، با نام  Nova Persi 1901 نامگذاری شد.

همانطور که در تصویر ترکیبی فوق که در سال 2003 و 2011 به دست آمده پیداست ، تشعشع یک انفجار ستاره ای که به نام سحابی آتشبازی خوانده می شود ، به انتشار و گسترش خود در فضا ادامه می دهد. تصویری که مشاهده می کنید قطعه ای از فیلمی است که از این سحابی در طول 17 سال گذشته به ثبت رسیده است. این سحابی در فاصله ی 1500 سال نوری از زمین قرار گرفته و هنوز قطر این سحابی کمتر از یک سال نوری می باشد.

Gk Per و ستاره های در حال تغییری که به نام Nova نیز خوانده می شوند ، شامل یک کوتوله ی سفید و یک ستاره ی غول پیکر سرد در مداری نزدیک به هم هستند.توده ای که به وسیله یک صفحه میانی به سطح کوتوله سفید منتقل می شود ، در نهایت باعث انفجار هسته ای گرمایی خواهد شد که این انفجار بدون نابود کردن کوتوله ی سفید ، مواد ستاره ای را به فضا پرتاب می کند. سیستم ستاره ای GK Per  با دوره گردش مداری 2 روزه ، در سالهای اخیر ، انفجار و طغیان های کوچکتری را نیز ایجاد کرده است

مترجم: کیانوش محسنی

NGC 3628 – کهکشان همبرگر

تصویر نجومی روز!

NGC 3628 – کهکشان همبرگر

4 نوامبر 2011

تصاویر تلسکوپی واضح و بزرگ شده از لبه ی کهکشان مارپیچ NGC 3628 یک صفحه ی کهکشانی پف کرده را نشان می دهد که توسط خطوطی تیره از گرد و غبار قطع شده است. این صحنه وسوسه انگیز و زیبا ، نامی مشهور را به خاطر ستاره شناسان می آورد ، کهکشان همبرگر !.

کهکشان مارپیچ NGC 3628 با گستره ی 100 هزار سال نوری و در فاصله ی 35 میلیون سال نوری از سیاره زمین و در صورت فلکی اسد واقع شده است که به همراه دو کهکشان مارپیچ و همسایه اش ، سه گانه های اسد خوانده می شوند.

احتمالا فعل و انفعالات گرانشی با همسایه های کیهانی اش باعث ایجاد اعوجاج در صفحه کهکشانی آن شده است. این صفحه کهکشانی توسط نواحی شکل گیری ستاره ای قرمز رنگ و خوشه های ستاره ای آبی رنگ اشغال شده است. دنباله ی کمرنگی از که در سمت چپ این تصویر کیهانی مشاهده می کنید احتمالا در نتیجه برخورد هایی است که در گذشته ی نه چندان دور با این کهکشان صورت گرفته به وجود آمده است.

 

مترجم: کیانوش محسنی

IC59 و IC63 در ذات الکرسی

تصویر نجومی روز!

IC59 و IC63 در ذات الکرسی

3 نوامبر 2011

این لبه های روشن و به نظر پیوسته ، یک بستنی ذوب شده در مقیاس کیهانی را به تصویر کشیده است. با نگاه کردن در نزدیکی صورت فلکی ذات الکرسی ، ترکیبی  رنگا رنگ را مشاهده می کنیم که کمی به سمت عقب متمایل شده و درواقع این ترکیب ها IC59  در سمت چپ و IC63 در سمت راست می باشند که شبیه به ابر ستاره های دنباله دارهستند.

با فاصله ای در حدود 600 سال نوری ، ابرها به طور کامل ذوب نشده اند ، اما آنها تحت تاثیر تابش فرابنفش ستاره ی داغ و درخشان گاما کاس به آرامی در حال پراکنده شدن هستند.ستاره گاما کاس در فاصله ی 3 تا 4 سال نوری از این سحابی  و درست در لبه ی سمت راست و بالای کادر تصویر قرار گرفته است. در واقع ، کمی نزدیک به گاما کاس ، سحابی IC63 توسط  نورهای قرمز H آلفا که توسط اتم های هیدروژن یونیزه ترکیب شده با الکترون ساطع می شوند ، تحت سلطه قرار گرفته است.

دورتر از ستاره ، IC59 ، به نسبت تابش H آلفای کمتری را نشان می دهد اما مشخصه ی قابل توجه آن ، رنگ آبی کمرنگ آن می باشد که توسط انعکاس نور ستاره ها در غبار کیهانی به وجود آمده است. گستره ی دهانه ی این تصویر با توجه به فاصله ی برآورد شده از گاما کاس و دوستان ، در حدود 1 درجه و یا 10 سال نوری می باشد.

 

مترجم: کیانوش محسنی